και πάλι εργασιακή αβεβαιότητα...

Τελικά στις νέες οικονομικές συνθήκες πρέπει να συνηθίσουμε και στην Ελλαδίτσα ότι η ήρεμη ζωή και η σχετική εργασιακή σταθερότητα είναι παρελθόν μαζί με το εύκρατο κλίμα, την παραδοσιακή ελληνική κουζίνα, την αίσθηση της γειτονιάς, το παιχνίδι στο δρόμο και τη φτηνή και γλεντζέδικη ζωή που χαρακτήριζαν τη χώρα μέχρι και τη δεκαετία του 90 ως επί το πλείστον. Το όνειρο του έλληνα παραμένει να δει την ομάδα του να παίρνει πρωτάθλημα το κόμμα του να κερδίζει τις εκλογές (μπας και τον βολέψει πουθενά) και τον ίδιο να γίνεται δημόσιος υπάλληλος (παρά τις περικοπές στους μισθούς εσχάτως) και φυσικά να αγοράσει μια κούρσα (παρά την πανάκριβη πλέον βενζίνη). Η κρίση μπορεί να μεγάλωσε το κύμα μετανάστευσης εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης και εκτόξευσε την επίσημη ανεργία κοντά στο 10% και την πραγματική φαντάζομαι σε ποσοστά αντίστοιχα της Ισπανίας (20-25%). Παρόλα αυτά τα μέτρα που παίρνονται είναι πάλι εφήμερα και φορομπηχτικά αντί δομικά, ο Έλληνας δεν αλλάζει συνήθειες και νοοτροπία (το τσιγάρο τσιγάρο, καθόλου προληπτική ιατρική, κακή παιδεία, χαμηλοί μισθοί με πολλές ώρες εργασίας αλλά όχι πάντα ανάλογη παραγωγικότητα, κακές υπηρεσίες και μηδενικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Συνεχίζει να περιμένει κάποιον άλλο να λύσει τα προβλήματα του και ακόμη και τώρα που του κόβουν το υστέρημα του και τον διώχνουν απο τη δουλειά του δύσκολα αποφασίζει να διεκδικήσει απεργιακά το δίκιο του ή να 'μαυρίσει' το δικοματισμό που είναι ένας βασικός υπεύθυνος της σημερινής κατάστασης.